Zoals voor alle Business Modellen geldt, misschien zelfs wel voor alle modellen (en dat zijn er nogal wat!…), we proberen er een stukje van de werkelijke wereld in te beschrijven. Ik weet niet sinds wanneer dat gebruikelijk is eigenlijk. Werd er in de tijd van de Vereenigde Oostindische Compagnie ook al met modellen gewerkt? Dat moet wel, om zo’n schip te bouwen moet je toch ook eerst een ontwerp hebben. Zoals (o.a.) Stephen Covey al zei: alles wordt twee maal gecreeërd.

Dus op zich is het een goede zaak om als onderneming na te denken over je visie, missie en strategie zoals het zo mooi heet. Aan de andere kant ontstaan de meest briljante ingevingen op een zolderkamer zonder dat daarvoor eerst een Business plan werd gemaakt. Denk aan Microsoft en Facebook. De werkelijkheid wordt steeds complexer en laat zich dus steeds moeilijker in een (business) model vatten. Op het moment dat je het hebt gemaakt, leven we al weer in een volgende werkelijkheid. De ‘time to market’ een nieuw idee wordt steeds korter.

Voor wat betreft de financiële wereld: vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Zo, dat is denk ik ook een gezegde dat uit de tijd van de VOC stamt! Maar daarom (of juist daarom) niet minder waar.
De financiële wereld is de weg zelf kwijt geraakt. Met het bedenken van steeds complexere producten als bijvoorbeeld de bekende CDO’s. Ingegeven door de zucht naar geld, persoonlijke successen en bonussen, ging menig manager akkoord met het ontwikkelen en verkopen van riskante producten. Zelfs bij de controle daarop (het ouderwets klinkende vakgebied Administratieve organisatie) werd onder de druk van de tijd en concurrentie, steeds vaker een oogje dichtgeknepen. Met alle gevolgen van dien.

Tot zover mijn persoonlijke analyse van de oorzaak van de huidige situatie. Nu ben ik zelf nogal optimistisch van aard en denk en werk graag oplossingsgericht. Ik geloof dus in een mogelijk herstel. Hardop denkend zie ik het volgende: economisch is de wereld een kind met een waterhoofd geworden. Waarbij de economie, ofwel de (gezonde) bedrijvigheid, ambacht, industrie, kennis, inclusief de overheidsdiensten, het kind is. En de financiële wereld, die ‘slechts’ faciliterend was om deze producten en diensten voort te brengen, is het waterhoofd geworden.

Back to the basic zou het nieuwe credo moeten zijn. Waarom zijn wij eigenlijk een bank of verzekeraar, waarom werk ik in deze branche? Wat was de droom ook al weer? Hoe wil ik dat men zich mij (als mens, medewerk(st)er, manager , team of organisatie) straks herinnert? Als partij die mede aan de wieg heeft gestaan van het ontstaan van een wereldwijde crisis? Of als een partij die onbewust deel uitmaakte van de grootste financiële dwaling aller tijden, maar ook een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de wederopstanding?

‘Appreciative Inquiry’ is een mooie manier van denken en werken voor banken, juist in deze tijden. ‘What brings life to our organization’? Ofwel: waar staan we nu, kijk eens wat we met z’n allen hebben bereikt, wat willen we daarvan meenemen het nieuwe tijdperk in, wat willen we achterlaten? Laten we samen denken en praten over hoe de ‘nieuwe’ wereld er uit komt te zien. En van daaruit aansluiten met nieuwe ideeën over hoe wij als banken en andere financiële instellingen daarin kunnen faciliteren. We hebben zo veel kennis en ervaring, aan de slag!

Hoe zie jij de ontwikkelingen in de financiële dienstverlening? Brengt deze blog je op ideeën misschien? Deel ze dan met ons! Alvast bedankt voor jouw bijdrage.

The post Vertrouwen in de financiële dienstverlening is ernstig gedaald. Crisis of kans? appeared first on Intencc.

The post Personal (life) coaching, loopbaancoaching en counseling in Utrecht en Houten appeared first on Intencc.

Eén van de belangrijkste acties in het reddingsplan van de euro, bestaat uit het optuigen van een Europees steunfonds, het EFSF. Alleen al het oprichten en beheren van dat noodfonds kost  handenvol geld. De nieuwe baas van dat fonds, Klaus Bregling, beheert 440 miljard euro. Doe je ogen dicht en laat de cijfers even tot je doordringen. Ben je er weer? Dat bedrag moet worden opgehoogd tot 2.000 miljard euro of misschien nog wel meer. Regling en zijn staf van twintig (zeker niet goedkope) mensen heeft een kantoorverdieping betrokken in een Luxemburgse buitenwijk. Ze zijn druk bezig beleggers over de streep te trekken om te helpen de crisis in de eurozone te lenigen.  Wat zou dit elitegroepje kosten per jaar? En dat in een crisistijd.

Tijdens de noodtop van enkele weken geleden werd door de Europese regeringsleiders een pakket maatregelen overeengekomen om de crisis te lijf te gaan. Eén van de stappen was de uitbreiding van het Europese steunfonds. Maar waar moet het geld dan vandaan komen? Al snel werd verondersteld dat Brazilië of China wel wilde inspringen voor Europa. Ik denk dan onmiddellijk: goh, da’s sociaal. Maar als je er wat verder over nadenkt, dan betekent het dat we er alleen maar op achteruit hollen. Die landen zijn niet gek, het zijn beleggers die rendement uit hun investering willen halen en ze zullen de kans waarnemen om het altijd zo machtige en arrogante Europa eens stevig terug te pakken. Eigenlijk gebeurt op grotere schaal wat er op kleinere schaal al gebeurde. De kredietwaardigheid van landen als Griekenland, Italië, Spanje (wie volgt?) loopt terug en leidt tot wantrouwen bij beleggers. De rente waartegen die landen kapitaal aan kunnen trekken wordt steeds hoger en dat maakt hun problemen alleen maar groter. Datzelfde gebeurt straks met Europa als China of Brazilië ons ‘uit de brand helpt’!  

Wat verandert er structureel? Ik zie het niet. Nu bedenk ik me: maar wat dan wel? Het is natuurlijk gemakkelijk om van de zijkant maar wat te roepen of (nog veiliger) te schrijven, maar wat zou jij doen? Wat zou ik doen?
Ik vergelijk het maar met mijn gezin. Als zelfstandig coach merk ik ook de effecten van deze tijd en ons inkomen loopt behoorlijk terug. Dan moet er wat gebeuren. We gaan samen aan tafel, kijken elkaar eens goed in de ogen, erkennen dat we een probleem hebben dat aangepakt moet worden. De één ziet mogelijkheden om te besparen op de uitgaven, de ander gaat op zoek naar nieuwe mogelijkheden om extra inkomen te verwerven. Samen wordt op een open en creatieve manier gesproken over wat te doen. Als je blijft doen wat je altijd al deed, krijg je wat je altijd al kreeg! Op zoek naar nieuwe mogelijkheden dus. En als dat na één of twee maanden zijn vruchten afwerpt, het is nog niet veel maar toch zeker de moeite waard, dan is dat leuk. EN geeft moed om samen door te gaan. Het is misschien een wat kleinschalige vergelijking, maar ik denk dat dit de kern is van waar economie om draait. Vraag en aanbod, inkomsten en uitgaven, welvaart die leidt tot welzijn.  Wat we in ieder geval niet doen is een steunfonds voor het gezin in het leven roepen dat alleen maar meer vaste maandelijkse lasten zal bezorgen…

Aan de uitspraak van Einstein denkend, ben ik van mening dat we de gedachte los moeten laten dat dit een ‘financiële’ crisis is. Het gaat naar mijn mening over veel meer dan geld en economie alleen. Ooit was er een droom om een soort ‘Verenigde Staten van Europa’ te creëren. Als een tegenhanger van de (toen nog) grote wereldmachten Amerika en China. Je kunt als Verenigde Starten van Europa toch niet alleen maar een gemeenschappelijke munt in het leven roepen, als je niet samen tot één open nieuwe economie wil komen? En dat kan toch nooit lukken als je ook niet samen een droom hebt over een zelfde toekomst? Als de dame (helaas is het er maar één…) en heren politici dit gaan inzien, dan is deze financiële crisis niet voor niets geweest.

Ik zou een denktank in het leven roepen van wijze mensen. Een groep mensen die wordt geselecteerd op eerdere bijdragen aan de mensheid. Ik denk aan de Nobelprijswinnaars van de afgelopen tien jaar. Geleerde en ervaren mensen, zowel mannen als vrouwen, die hun sporen hebben verdiend op het gebied van politiek, filosofie, ecologie, psychologie, antropologie etc. Ook moet een goede econoom deel uitmaken van het team, want dat blijft natuurlijk een belangrijk aandachtsgebied. De prachtige financieel economische modellen die in het verleden zijn ontwikkeld door de knapste koppen op aarde (waaronder de heren Keynes en Frieman), blijken niet meer te werken zoals ze altijd werkten. Vroeger gingen we dan oorlog voeren. In onze tijd moeten we de handen ineen slaan, creatief samen denken en werken en uit onze comfortzone komen om tot nieuwe ideeën en acties te komen, die ons weer nieuwe inzichten biedt. Dat zijn we verplicht aan alle volgende generaties!

The post Einstein zei het al! appeared first on Intencc.

Het (indirecte) gevolg? Een tijdperk van bijna hysterische groei (en later de teleurgang) van de aandeelbeurzen. Aandelen gingen talloze keren over de kop. Niemand had er een echte verklaring voor, maar het gebeurde en je moest wel mee om de boot niet te missen. ‘Vroeger’ (nu wordt het gevaarlijk…) leerden we op school dat de totale (intrinsieke) waarde van een onderneming gelijk was aan de beurswaarde van alle uitstaande aandelen van die onderneming. Dat kon ik nog begrijpen. Toen in het gouden beurstijdperk de beurswaarde tien, twintig, soms honderd of zelfs duizend keer over de kop ging, zonder dat er sprake was van een extreme groei van de omzet van de onderneming of van het bedrijfsresultaat, kon geen enkele econoom dat uitleggen, maar ‘de nieuwe wereld’ van extreme groei werd door de mensheid omarmd.

Nu de zeepbel is ontploft (velen zien dit nog steeds niet en gaan gewoon op de oude voet verder), is het zoeken naar een nieuw ‘kindje Jezus’ waar de mensheid, of op zijn minst het bedrijfsleven, zich aan vast kan gaan houden. En ziedaar, precies op tijd is daar de extreme aandacht voor ‘duurzaamheid’.  De dag van de CFO (de financiële topmensen uit het bedrijfsleven) stond zelfs volledig in het teken van duurzaamheid. Het is geen groot geheim dat het met de betrokkenheid van vele mensen bij de onderneming waar ze voor werken, slecht is gesteld. Wat motiveert mensen nog? Dat het niet (alleen, of misschien zelf helemaal niet) om shareholdersvalue gaat, is inmiddels duidelijk. Value driven corporate sustainability (ik noem het verder even het VDCS), dát is de nieuwe graadmeter voor succes. 

In ‘De nieuwe graadmeter voor succes’ staat: ‘Hoe krijg je VDCS  in het DNA van de onderneming? Hoe krijg je nu voor elkaar dat iedereen weet wat er wordt verwacht en dat wat de kernwaarden van de onderneming zijn?

Er bekruipt mij een dubbelzinnig gevoel als ik dit lees. Blijheid: natuurlijk kan het niet alleen om de aandeelhouder gaan: als we geen mooie producten maken of diensten leveren of (later) geen betrokken medewerkers meer, of (nog later) geen klanten meer, dan hebben we toch geen bestaansrecht meer?  Ik ben blij dat het eindelijk helder is dat het niet om de aandeelhouder gaat, zeker niet in de eerste plaats. Dat is (voor mij en velen met mij) oud nieuws, maar gelukkig is het nu duidelijk voor iedereen. Maar nu de VDCS als DE nieuwe zienswijze wordt gepresenteerd, komt het Déjà vue gevoel van de shareholdersvalue bij mij weer boven… Daarnaast komt het aloude kip en ei gevoel bij mij op. Wil je als onderneming duurzaam zijn of wil je gewoon meer winst maken? Het lijkt een onschuldige vraag, maar dat is het niet. Volgens mij gaat het er als mens, maar ook als onderneming steeds meer om of en hoe jij je omgeving beïnvloed. Wat draag je bij aan een gezonde omgeving (gezin, vereniging, team, onderneming, etc.). In hoeverre dring je binnen in het leven van anderen en welke waarde laat je achter?

Er zijn ondernemingen die nu al heel succesvol zijn. De werknemer weet waarom hij of zij iedere dag uit bed komt.  Namelijk omdat hij plezier heeft in zijn werk, omdat hij gelooft in de doelen van zijn onderneming die ook die van hemzelf zijn. Omdat hij zich zelfs een beetje eigenaar voelt en trots is op wat zijn bedrijf doet, wat zijn werk betekent voor de klanten, maar zeker ook voor hemzelf en zijn collega’s. Dit ZIJN al succesvolle bedrijven!  Die hoeven geen VDCS injectie in hun DNA te spuiten, want het is al aanwezig.

‘Duurzaamheid als winstgevende strategie’ luidt de kop van het openingsartikel. Zo lijkt het haast een soort Haarlemmerolie.  Mijn stelling: als je duurzaam denkt, voelt en handelt ben je, als mens maar ook als onderneming, waarschijnlijk al lang succesvol (ook financieel).  Voor ondernemingen die de weg zijn kwijtgeraakt (door bijvoorbeeld te snel en te ver mee te lopen op het verlichte pad van de shareholdersvalue) is er geen drankje, pilletje of spuitje om snel beter te worden.

Zoals het met mensen is: DNA kun je niet even veranderen. Het ontwikkelt zich over duizenden jaren. Je wordt ermee geboren en je moet het er (minstens) een leven lang mee doen. Wel kun je hier en daar via kunstmatige ingrepen kleine veranderingen aanbrengen (dan moet je wel verdraaid goed weten wat je doet…),  maar het blijft de architectuur van de mens. Of de sociale architectuur van het team of van de organisatie.

Mijn idee is dat heel veel ondernemingen al goed weten waarom ze bestaan. Ooit lag daar een gedreven ambitie onder, waarom zou je anders überhaupt een onderneming starten? De echte ambitie, de gedrevenheid die er ooit was, het geloof in eigen kunnen en in het doel waar je samen voor staat. Dat is er nog steeds, het moet alleen weer eens worden afgestoft. En de focus moet er weer eens op. Samen in gesprek over wat er werkelijk toe doet in de onderneming. Hoe zijn we ook al weer begonnen? Waarom bestaan we als onderneming, als team? Wat is de toegevoegde waarde van ons team of organisatie? Wat mist de wereld als we volgend jaar niet meer bestaan? Ik zou dit geen VDCS noemen, maar gewoon met gezond verstand weer eens goed met elkaar in gesprek gaan.

Voelt u wel dat dit nodig is, maar weet u niet hoe dit te organiseren of te veranderen? Wilt u eens praten over wat er op dit gebied mogelijk is? Neem dan contact met mij op. Ik maak graag een vrijblijvende en kosteloze afspraak met u om te beluisteren wat er speelt in uw organisatie. U kunt mij bellen op 06-51701995. Of mijn site bezoeken: www.intencc.nl Ik maak graag kennis met u!

The post De nieuwe graadmeter voor het succes van ondernemingen appeared first on Intencc.

Coaching wat is dat eigenlijk? Iedereen kent het woord maar wat betekent het eigenlijk?
Coaching is een vorm van persoonlijke begeleiding op basis van een gelijkwaardige één-op-één- relatie. De coachee leert, de coach ondersteunt en begeleidt dit leerproces. Binnen het coachingstraject worden de doelen vooraf bepaald. Doel van de coaching is het vergroten van de persoonlijke effectiviteit van de coachee (bron: Wikipedia).

Interne coaching betekent dat je als medewerker wordt gecoached door een collega. Dat kan iemand zijn van HRM, of een collega van je afdeling, of van een andere afdeling, een bedrijfsmaatschappelijk werker of ombudsman.

Voor mij is ‘ontwikkelingsgericht coachen’ de meest zuivere vorm van coaching. Dat betekent dat je als coach de coachee (dat is degene die gecoached wordt) volledig en onvoorwaardelijk accepteert in wie hij of zij is als mens. Zo kun je iemand volledig onbevooroordeeld en vrij ontmoeten. Samen ga je een proces in met een aanleiding, een doel, een structuur en bepaalde spelregels. 

Dat brengt mij direct al op de vraag of het mogelijk is om een dergelijk proces in te gaan met een collega. Ongeacht of deze collega dichtbij je staat of wat verder weg (in de organisatie), er is per definitie een vorm van afhankelijkheid omdat je voor dezelfde organisatie werkt. Hoe dan ook, er spelen altijd verschillende belangen een rol. Die van het individu (zowel de coach als de coachee), die van het team (en dus de leidinggevenden) van beiden, die van HRM, die van de directie, …

Is Interne coaching dan onmogelijk?
Nee, ik ben van mening dat Interne coaching zelfs een grote toegevoegde waarde kan hebben binnen een organisatie. Maar dan moeten er wel een paar belangrijke randvoorwaarden zijn ingevuld en vragen zijn beantwoord:

• Wat is op dit moment het probleem in de organisatie en hoe hebben we er last van?
• Waarom Coaching als instrument inzetten?  Zijn er ook andere middelen?
• Wat verstaan we onder Coaching, wat is het?
• Van welk strategisch doel maakt Coaching deel uit?
• Wie is eigenaar van dit vraagstuk? Wie beheert het instrument Coaching (zorgt voor handhaving van de kwaliteit) als het is geïmplementeerd?
• Wat zijn de eisen (kennis, opleiding, ervaring, competenties,…) die we aan Coaching stellen?
• Hoe organiseren we de coaching binen onze organisatie? Gaan we er functies voor creëren, moeten managers worden bijgeschoold met coaching skills? Of willen we dat juist gescheiden houden? Welke eisen stellen we aan interne coaches en welke bevoegdheden hebben ze?
• Welke rol speelt HRM in de communicatie, keuze van skills, opleiding en implementatie en beheer?

Interesse? Lees mijn white paper ‘Lust of last? Hoe verbindt een (cultuur)coach Mens en Organi-satie?’.

Download hier de:
Samenvatting ‘(Bedrijfs) cultuur: een lust of een last? Wat kiest u?’

Wilt u er dan zelf mee aan de slag in uw organisatie of wilt u ook de rest van de scriptie ontvangen? Vul dan het contactformulier in. We sturen u de volledige scriptie dan gratis toe!

Of neem contact met mij op. Mijn kracht is VERBINDING. Een doordachte combinatie van interne en externe coaching maakt je organisatie sterker en de mensen meer betrokken. En betrokken medewerkers brengen meer klanten en omzet, dat is bekend!

The post Interne coaching: kan dat? appeared first on Intencc.

(Team)management is een prachtig vak. Maar de beoefenaars hebben het regelmatig (te) zwaar.  ‘Van boven en van onderen geschopt’ wordt wel eens gezegd. Het vraagt heel wat kennis en vaardigheden om én de organisatie (lees je eigen manager) én je teamleden tevreden te houden. Daarbij heb je niet alleen te maken met je eigen emotionele gevoelens en (irrationele) gedachten die je ongemerkt in je rugzak hebt gestopt maar ook met die van je omgeving.  Het goede nieuws is dat je met REM een praktisch toepasbaar middel hebt om het jezelf wat plezieriger te maken en tegelijk meer resultaat te behalen met je team. REM integreert ratio (resultaat, performance, doelen) en emotie (gevoel, beleving). En maakt je meer bewust van hoe je voelt, denkt en handelt.

Hoe simpel kan het leven zijn? Wat je denkt, dat bepaalt hoe je je voelt! Dat ik daar nooit eerder aan heb gedacht… In heel veel boeken en artikelen hebben  schrijvers geprobeerd het ons uit te leggen. Denk aan ‘The secret’. Denk wat je wilt en het gebeurt. Dat lijkt zo een spreuk uit een tovenaarsboek en dat is het natuurlijk ook. Want je moet er wel iets voor doen!

In ‘Rationeel Emotief Management’ legt Jan Verhulst uit hoe het werkt. Niet WAT er gebeurt bepaalt hoe je je voelt, maar HOE je kijkt naar wat er gebeurt, is bepalend voor het gevoel dat je er over hebt. Het boekje beschrijft op eenvoudige wijze welke 10 irrationele gedachten (team)managers bij zich dragen. Die gedachten zorgen voor een soort filter waarmee we ervaringen die we op (kunnen) doen wel of niet toelaten.  Zo is het dus niet de gebeurtenis zélf die ons een vervelend gevoel geeft, maar de irrationele gedachte die we onszelf daarover hebben aangepraat. Sommige van die opgebouwde gedachten zitten heel diep. Voor mij zelf is een hele bekende: ‘Als je voor een dubbeltje geboren wordt, wordt je nooit een kwartje.’ Voor wie nu denkt dat die gedachte met het verdwijnen van het kwartje en het dubbeltje wel verdwenen is, komt bedrogen uit. Als ik mijn negatieve gevoelens en ervaringen eens goed tegen het licht houd, dan blijkt dat die oude gedachten nog steeds af en toe de kops opsteken. Ondanks dat ik het tegendeel van het spreekwoord al talloze malen heb bewezen. Of is het misschien toch waar…?

Een stap in de richting van een emotioneel stabieler en gelukkiger leven ligt in herkennen, het erkennen en het ter discussie stellen van die gedachten. En verdraaid, ik kom er dan vaak achter dat ze nergens op gebaseerd zijn. Dan is het de kunst om de irrationele gedachte over jezelf te vervangen door een rationele, één die veel meer waar is en, nog belangrijker, die je verder helpt! Zo heb ik ‘Als je voor een dubbeltje geboren wordt’ vervangen door: ‘Niemand wordt voor een dubbeltje geboren,  ik heb mijn lot grotendeels zelf in de hand’ of ‘Iedereen wordt voor een kwartje geboren.’

‘Rationeel Emotief Management’ is dus gericht op managers. Interesse? Lees het boekje van Jan Verhulst. Of neem contact met mij op. Mijn kracht is VERBINDING. Verbinding van ‘hard’ en ‘zacht’, verbinding van mens en organisatie, verbinding van (team)manager met zijn of haar teamleden of misschien wel verbinding met jezelf… Ik help je graag, samen met jou je oude patronen te ontdekken, los te laten en te vervangen door nieuwe.

The post Goed nieuws voor (team) managers! appeared first on Intencc.

The post Hoe ik mijn migraine de baas werd appeared first on Intencc.

The post Blogschrijver 30.237.596 op aarde meldt zich… appeared first on Intencc.

The post Hello world! appeared first on Intencc.

The post Interessant appeared first on Intencc.